Сликата „Двојка на коњ“ од Василиј Кандински е карактеристичен пример на неговиот експресионистички и апстрактен стил. Прикажува коњ со двајца јавачи – маж и жена – кои јаваат низ апстрактен пејзаж, опкружени со светли и живи бои. Фигурите се стилизирани и претставени со смели линии и боја, што ги симболизира љубовта и хармонијата помеѓу нив и природата околу нив.
Оваа слика е создадена околу 1885-1886 година, за време на периодот кога ван Гог студирал уметност во Антверпен. Црната позадина и едноставните тонови го потенцираат морбидниот, но и саркастичниот тон на делото, додека цигарата дава суптилен хумористичен елемент. Сликата се смета за коментар на темите за смртта и животот, како и можеби за последиците од пушењето.
На ова дело се прикажани три фази од животот на жената: детството, зрелоста и староста. Централната фигура е млада мајка која го држи своето дете, симболизирајќи ја плодноста и љубовта. На левата страна е прикажано мало девојче, кое ја претставува младоста и невиноста. На десната страна е постара жена со наведната глава, која го симболизира процесот на стареење и минливоста на времето.
„Портрет на млада жена“ од Сандро Ботичели е суптилен и елегантен приказ на жена од времето на ренесансата, веројатно инспириран од Симонета Веспучи, која била позната муза на уметникот. Жената е прикажана во профил, со нежни и префинети црти на лицето, долга, брановидна коса и украс во косата, што ја истакнува нејзината благородност. Позадината е едноставна, што ѝ овозможува на фигурата да доминира. Боите се суптилни, со меки контрасти кои додаваат на нејзината елеганција и смиреност.