„Христос со круна од трња“ е ремек-дело на италијанскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели, насликано околу 1500 година. Сликата го прикажува Христос во момент на длабока тага и страдање, носејќи трнов венец на главата. Неговото лице е меланхолично, а очите се насочени надолу, одразувајќи болка и смиреност. Зад него се прикажани двајца војници, кои го исмејуваат и дополнително го малтретираат со грубите изрази на лицата. Ботичели ја користи суптилноста на светло и сенка за да создаде емотивен и драматичен контраст, а фигуративните линии се исклучително детални и внимателно изработени, во препознатливиот стил на ренесансата.
“The Scream” на Едвард Мунк е едно од најпознатите иконични дела во светот на уметноста. Со ова дело, Мунк успешно ја прикажува екстремната емоција на страв и анксиозност, што ја доловува неизвесноста и напнатоста во современото општество.
Сликата ја прикажува божицата Венера, која излегува од школка на брегот, претставувајќи ја нејзината симболична појава на светот. Венера е насликана во центарот, со грациозно тело и долгa, таласеста коса. До неа се наоѓаат божиците на ветровите, Зефир и Хлорида, кои дуваат и ѝ помагаат да стигне до брегот. Од другата страна, божицата на пролетта, Флора, ја чека со крпа за да ја завие. Сликата има светли, меки тонови и е исполнета со елеганција и хармонија, типична за Ботичели.
Оваа слика е создадена околу 1885-1886 година, за време на периодот кога ван Гог студирал уметност во Антверпен. Црната позадина и едноставните тонови го потенцираат морбидниот, но и саркастичниот тон на делото, додека цигарата дава суптилен хумористичен елемент. Сликата се смета за коментар на темите за смртта и животот, како и можеби за последиците од пушењето.
Пченкарно поле (Wheatfield) е едно од познатите дела на холандскиот пост-импресионистички уметник Винсент ван Гог. Оваа слика е дел од серијата слики со полиња, создадена во последните години од неговиот живот, додека живеел во селото Овер-сур-Уаз во Франција. Полето е обично претставено со живи и интензивни бои, карактеристични за стилот на Ван Гог, кои ги изразуваат неговите емоции и внатрешна борба.
„Портрет на млада жена“ од Сандро Ботичели е суптилен и елегантен приказ на жена од времето на ренесансата, веројатно инспириран од Симонета Веспучи, која била позната муза на уметникот. Жената е прикажана во профил, со нежни и префинети црти на лицето, долга, брановидна коса и украс во косата, што ја истакнува нејзината благородност. Позадината е едноставна, што ѝ овозможува на фигурата да доминира. Боите се суптилни, со меки контрасти кои додаваат на нејзината елеганција и смиреност.
Оваа слика е создадена во 1889 година, во периодот кога ван Гог престојувал во азил во Сен Реми, Франција. Чемпресите, насликани со динамични и брановидни потези, доминираат на композицијата, давајќи чувство на движење и страст. Контрастот на длабоката зелена боја со синото и бело небо создава смирувачка, но и интензивна атмосфера, прикажувајќи ја природата со длабока емоционалност.